Stijlicoon Bettie Page

Zonder Bettie Page zou er geen Dita Von Teese zijn. Geen Katy Perry. Geen Christina Aguilera. Het voormalige Playboy model week nooit af van haar herkenbare look: zeer kleine bikini’s en outfits die haar goed gevormde lichaam prachtig complementeerden, met rode lippen en dat korte, botte kapsel wat tegenwoordig bekend staat als “Bettie bangs”. Als alledaagse kleding hield ze zich in, met lagere zomen (tot op de knie) en vrouwelijke accessoires (denk aan lage schoenen en sierlijke portemonnees), maar toch hield ze altijd aangename look waarbij haar kleine taille benadrukt werd. Page’s klassieke “cheesecake” look is nog steeds erg populair; er is zelfs een complete lijn in gespecialiseerd.

Gedurende een aantal jaar reisde Bettie erg veel. Van San Franscisco tot Nashiville tot Miami, ze is zelfs naar Port-au-Prince, Haïti geweest, waar ze verliefd werd het land en zijn cultuur. Eenmaal terug in de U.S. scheidde ze van Billy en verhuisde ze naar New York. Tijdens een wandeling lans de Coney Island kust in 1950 ontmoette Bettie de politieagent Jerry Tibbs, die een hobbyist fotograaf was. Tibbs nam foto’s van Bettie en samen zetten ze haar eerste pin-up portfolio in elkaar. Bettie had toen nog geen enkel idee van hoe haar leven op het punt stond te veranderen.

Tibbs introduceerde Bettie aan talloze andere fotografen waaronder Cass Carr, die outdoor fotosessies organiseerde, waar Bettie met veel plezier aan deel nam. Binnen enkele maanden kwam haar carrière als model van de grond. Camera clubs zorgden ervoor dat ze poseerde voor verschillende magazines, waaronder Wink, Eyeful, titter, en Beauty Parade. Maar pas toen haar foto’s gepubliceerd werden in de magazines van Robert Harrison werd Bettie écht een pin-up ster. In 1955 won ze de titel “Miss Pinup Girl of the World.” In 1955 was ze de centerfold in het januari nummer van de Playboy. Ze werd zelfs benoemd tot “Girl with the Perfect Figure,” terwijl haar foto’s werkelijk overal verschenen, van album covers tot speelkaarten.

In 1953 werd Bettie aangenomen aan de Sea Cliff Summer Theater op Long Island, waar ze acteren studeerde onder Herbert Berghoff. Met Berghoffs steun kreeg Bettie een aantal rollen in New Yorkse producties en verscheen ze verschillende keren op televisie. Haar niet-Broadwayse stukken waren onder andere Time is a Thief en Sunday Costs Five Pesos. Bettie verscheen zelfs in de Jackie Gleason show. Tijdens haar tijd in New York, ging ze vaak naar Florida. Tijdens deze zuidelijke vakanties poseerde ze regelmatig voor fotografen als Jan caldwell, H.W. Hannau, en Bunny Yeager, die ervan hield om haar buiten, in boten, en op het strand te fotograferen.

In 1957 vertrok Bettie uit New York en verhuisde ze naar Florida, waar haar carrière als model zou eindigen. Bettie vond dat de provocatieve en pikante foto’s die van haar genomen waren in de periode 1950 – 1957 allerlei seksuele taboe’s doorbrak, en zonder dat Bettie de consequenties van haar acties inzag resulteerde dit in een onderzoek van het United States Senate Committee.

Op 26 november 1958 trouwde Bettie met haar tweede man, Armond Walterson. Gedurende de daarop volgende maanden probeerde ze veel banen uit en reisde ze naar veel staten waaronder California, Tenessee, Ilinois, en Oregon. In 1963 scheidde Bettie ook van Armond. Later dat jaar trouwde ze met Harry Lear, een huwelijk dat ook in een scheiding zou eindigen.

Bettie was erg gesteld op haar privacy, dus als ze herkend werd en mensen aan haar vroegen of ze Bettie Page was, zei ze “Wie is dat?” Wie inderdaad. Complex, tegenstrijdig, extreem intelligent, verschrikkelijk knap, stout of aardig, Bettie Page wist zelf niet wie ze was, hoe ze zo geworden was, en wat het allemaal betekende. Ze is een pin-up waar niemand zijn vinger op kan leggen, hoewel velen het geprobeerd hebben — en zullen proberen in de toekomst.

Tussen 1980 en 1990 verscheen Bettie weer als een icoon. De media, geïntrigeerd door haar plotselinge verdwijnen, was een landelijke zoektocht begonnen. Al snel verschenen er comics met karakters die leken op Bettie, en artiesten uit die tijd , waaronder Olivia, Dave Stevens en Robert Blue hebben haar vereeuwigd met hun krachtige plaatjes.

Authored by: Tara